In welke mate is de eigenzinnigheid een individuele karaktereigensschap?

Naar ons idee is er een verschil tussen eigengereidheid, eigenzinnigheid en zelfs koppigheid.

Al die fijne nuanceverschillen hebben, in termen van het "gebruik" van bepaalde rassen, een functionele bedoeling die de basis vormde voor de (fok)ontwikkeling van het ras.

Bij de Rhodesian Ridgeback is het goed te realiseren dat de “genenpool” waaruit het ras is ontstaan, als functie had een hond te “ontwikkelen” die een behoorlijke mate van intelligentie moest hebben en zelfstandig moest kunnen opereren. Dit heeft met zich meegebracht dat de RR zoals wij die nu kennen een hoge mate van probleemoplossend vermogen bezit hetgeen zijn nut aantoonde bij het gebruik waarvoor hij oorspronkelijk bedoeld is geweest, de leeuwen jacht. Markant is daarbij dat de RR al zijn energie reserveerde voor dat doel en te allen tijde verspilling van zijn krachten vermeed, voor het alles overheersende doel: “Overleven”!

Deze eigenschappen komen ook duidelijk tot uitdrukking in de dagelijkse omgang met de RR als huishond. Hij zal selectief zijn in het gehoor geven aan bevelen en zich afvragen welk nut het opvolgen daarvan heeft. Verspillen van energie voor het aanleren van kunstjes is aan hem niet besteed, maar is dat een vorm van eigenzinnigheid? Gezien de achtergrond van het ras is naar ons idee het antwoord, Nee!!

Wil je nog wat meer lezen daarover, dan bevelen je van harte aan gebruik te maken van de volgende link: http://www.rhodesianridgeback.org.za/about/general.html

Om toch iets concreter antwoord te geven op de vraag hierbij, in samenvatting, de volgende korte, praktische omschrijving:

De Ridgeback is gefokt om zelfstandig te kunnen opereren.

Hij zal op zich graag iets voor zijn baas doen maar zal zeker eerst even bij zichzelf te rade gaan of hij het wel of niet nodig vindt.

Hij kijkt je niet constant aan of hij je ergens mee kan plezieren en als jij denkt dat hij dat wél doet is het veelal om te kijken of er niet iets te halen valt.

Hij is “arrogant” als hem dat uitkomt. Een RR zit niet altijd maar op een knuffel te wachten en soms kunnen ze je zomaar letterlijk de rug toekeren of arrogant hun kop opzij draaien.

Vergeleken met  waak-/werkhonden kun je het als volgt schetsen:

Een Rotweiler (bijvoorbeeld..) heb je aan een touw een ridgeback aan een elastiek. Hij zal die elasticiteit altijd blijven gebruiken om te kijken hoeveel rek er precies in (jou) zit…